یازدهمین نشست اندیشه های جاوید در تالار علامه امینی مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی اخوان دستمالچی برگزار می شود.  

اینبار میزبان یکی از نویسنده گان کتاب گرانقدر " الحیاة" جناب استاد شيخ محمد حكيمي هستيم. دوستان را به حضور در این نشست ترغیب میکنم.

موضوع نشست:

غدیر، عید انسانیت

این دیدار در سه شنبه شب، ۱۸/۱۰/۸۶ ساعت هفت اتفاق خواهد افتاد.

 باور من این است که پاره ای از نویسندگان خوب و استوار نویس ما در حوزه ی کار بیرونی که من آن را توزیع فکر واندیشه می نامم کم کار هستند. امروزه برد فکری ویژه ی کسانی است که افزون بر پویایی فکر و اندیشه به مهارت های توزیع ونشر آن نیز دست یافته اند.

کمترین کار در این زمینه این است که صاحبان فکرهای روشن با دیگرانی که در پی نشر اندیشه هایشان هستند همکاری جدی داشته باشند. گریز از حضور در نشست های علمی پسندیده با هر بهانه ای که باشد زیانبار خواهد بود.

چند سطر در باره ی سوالی که کرده بودم باید بنویسم.

مسئله ی اصلی در طرح این سوال این است که از دیدگاه بسیاری از اندیشمندان معاصر شیعه، پیشوایان مذهب یا امامان شیعه، پیوسته قیام های شیعی را رهبری و یا تغذیه ی فکری می کرده اند. تایید غیر مستقیم قیام ها توسط آنان از یکسو به تحرک اجتماعی مردم در جهت تحقق عدالت و آزادی و بسط حقوق انسانی می انجامیده و از سویی دیگر به آنان تفکر انقلاب و  حرکت استقلالی در این زمینه را نیز می بخشیده است.

این نظر و دیدگاه توسط بسیاری از اندیشمندان شیعه پیشنهاد و تایید شده است. که سید عبد الحسین شرف الدین، کاشف الغطاء، دکتر شریعتی، مغنیه، شهید بهشتی، استاد مطهری، علامه حکیمی و....از جمله ی آنان هستند.

شاید بهترین آدرس برای بررسی شتابزده ی دوستان در این باره، کتاب «امام در عینیت جامعه» اثر استاد محمد رضا حکیمی است .

استاد حکیمی این قیام ها را مورد تایید غیر مستقیم امامان می داند و به همین جهت موضع آنان را در این زمینه به شکل موضعی فعال به تصویر می کشد. دلایل این نظریه قوی به نظر میرسد. بسیاری از شواهد تاریخی به تقویت  و تایید آن کمک می کند و آن را از حد گمانه زنی بیرون می برد. من این موضع را "ایستار توفان" می نامم. یعنی بر انگیختن موج های پیاپی و کوبش مستقیم ساحل های سرد و خاموش.

در مقابل این دیدگاه در این روز ها پاره ای نظرها نیز مطرح می شود که چکیده ی آن در پاسخ دوم در یادداشت قبل آمده است. شاید در میان جانبدارن این طرح دوم بتوان از شیخ علی کورانی لبنانی در کتاب «الحق المبین» که باز نویسی پاره ای از سخنرانی های علمی آیت الله وحید خراسانی است، نام برد. آنجا که آقای کورانی به نقد نظریه استاد خود شهید صدر در تقسیم دوران امامت ظاهری امامان به سه دوره، مباحثی را طرح می کنند. البته سخن آقای کورانی در این باره از صراحت لازم برخوردار نیست.

اما، نکته ای که مرا به این دو نوشتار واداشت سخن یکی از میهمانان برنامه ی سیما به نام «مهندس مجتبی حسینی» بود . وی در یک برنامه ی زنده در شب شهادت امام باقر نظریه ای را مطرح کرد که عین آن را زیر عنوان "پاسخ دوم" در یادداشت قبلی ما می توانید دوباره مرور کنید.

من نه سطح علمی مهندس نامبرده را میدانم و نه در سخن او دلیلی متناسب با این ادعا دیده ام. گمان نمی کنم طرح بی دلیل چنین نظریه ای که با دیدگاه بسیاری از صاحب نظران نو اندیش و معاصر شیعه رودر رو است از وجاهت علمی لازم برخوردار باشد.

فقدان مستندات تاریخی نیز اگر وجود داشته باشد مشکل پژوهشگری ماست نه تاریخ اسلام.

البته باید بگویم که من هم اکنون در پی اجرای طرح پژوهشی گسترده در باره ی تاریخ ۲۵۰ ساله ی امامت و رهبری پیشوایان شیعه در یکی از موسسه های فرهنگی تحقیقی هستم که امیدوارم حاصل آن پاسخ گویی به بسیاری از اینگونه سوال ها باشد.

باشد که بیشتر در این باره ها بیاندیشیم.